هر روز را با یاد توآغازوبا خیال تو به پایان می رسانم.توبگو کجایی ای عزیزمن!تا عشق به بالهای شکسته امقدرت پرواز دهند.

دوري را دوست دارم هر چند که دلتنگ و غريب مي‌شوم اما وقتي دوباره با يک بغل مهرباني در مي‌گشايي و صدايم مي‌کني، دلم مثل يک کهکشان وسيع مي‌شود.
شب را بخاطر تو دوست دارم که تا تولد سپيده صبح، دلواپس نيامدنت باشم. کسي که عاشق باشد مي‌داند که تمام طعم عشق به دلشوره‌هاي شبانه است. دوست دارم هميشه شبها تو را کم داشته باشم، تا وقتي چشم بر روي هم مي‌گذارم خوابت را ببينم و چشم که باز مي‌کنم در صبحي دوباره تو را به نظاره بنشينم.
سفر را بخاطر حس قشنگ خاطره دوست دارم. وقتي نيستي و لحظه‌هايم از وجود مهربان تو خاليست کنار قاب عکست، با خاطراتت زندگي مي‌کنم. اين انتظار بازگشت، تمام لذت زندگي من است.
سفر را بخاطر بازگشت دوباره تو دوست دارم. شب را بخاطر صبح با تو بودن و دوري را بخاطر آغاز دوباره مهرباني.
اينطور است که همه چيز - حتي تلخيها- هم بخاطر تو قشنگ و دوست داشتني است.

امروز خفته در فراز اشتیاق دیوارها وفردا گمگشته در غبار فراموشیها!امروز لمس مهربانی دستهای دوست وفردا لمس اشکهای فروریخته در فراق یار!امروز لبخندی به شیرینی خوبیهاوفردا غم تلخ جداییها! ای که نامت برسر در قلب شکسته من حک شده وقتی به گوشه ای می نگرم تمام خاطرات شیرینت در ذهنم به تصویر کشیده می شود ای کاش زمانه باز می گشت تا دوباره گوشه ای از لبخند شیرینت یاد سوزی عاشقانه ات را در نزد ذره ذره ی جسم حقیرم به یادگار گذارم چقدر گردون زمانه روی ریلهای زندگی سریع حرکت می کنند.برای دوباره یافتن تو تمام دنیارا جستجو می کنم همراه تمام خاطراتم سوار بر قایق میشوم وتمام اقیانوسهای سیاه ناامیدی را به امید یافتن تو سیر میکنم.آه! دریغا که تو را نمی یابم وجز قاب عکس در تو چیز دیگری برایم به یادگار نمی ماند آه دریغا !(( تقدیم به همه عاشقایی که اسمشون از دفتر عشق خط خورده))

سلام فاطمه جان: خواهر عزیزم

گله‌اي نيست اگر طاق جهان تاريک است
راه من تا دل تو راه کج و باريک است
گله‌اي نيست اگر با دل من بد شده‌اي
از کنار غم من رقص کنان رد شده‌اي
دل من تنگ نگشته، گله از دوري نيست
شِکوه از دوري راه و غم رنجوري است
حرفم از سردي کاشانه بي چلچله است
از غم تنگي دست تو هزاران گله است
خانه بي روي تو کابوس شب من شده است
شيشه قلب تو اي جان! مگر آهن شده است
نشد آن روز که تو وعده فردا ندهي
وعده يک سبد مريم زيبا ندهي
تو بگو چند کُنم صبر که تو پَر بکشي؟
به شب دفتر من کِي ميشه اختر بکشي؟
کي ميشه دلت بياد براي قلبم بميره؟
کي ميشه خاطره‌هام رنگ حقيقت بگيره؟....

میان کوچه می پیچد صدای پای دلتنگی